കണ്ണുകൾ

റെജിമോൾ  രണ്ജിത്ത്
കാന്തനെത്തും നേരമെൻ
കണ്ണുകൾ
പാരവശ്യത്താൽ
തുടിച്ചീടവേ
കനിവാർന്നൊരാ
കാന്തന്റെ
കരാഗുലിയെൻ
നേർക്കു നീളവേ
വിറകൊൾവ്വൊരെൻ
മേനിയും
വിറയാർന്നൊരെൻ
മനവും
പരൽ മീനിനെപ്പോൽ
പിടഞ്ഞീടവേ
ജാലകച്ചില്ലകൾക്കപ്പുറം
ഒളിഞ്ഞു
നോക്കാനെത്തുമീ
ചന്ദ്രകാന്തിയെഴും
വാനവും
കൺചിമ്മുമീ
താരാഗണങ്ങളും
നിറവാർന്നൊരെന്നെ
തഴുകുമീ
ധനുമാസകുളിർ
കാറ്റും
രോമഹർഷമെഴുമെൻ
പുലർ കാല
സ്വപ്നങ്ങളും
പൂവണിയുമീ
നിമിഷങ്ങളിൽ
ഹാ ഞാനെത്ര ധന്യ

Popular posts from this blog

തെങ്ങിൻ തൈ നടാൻ കാലമായി; 50 വർഷത്തെ മുന്നിൽ കണ്ട്‌...

ജൈവവളം മാത്രം പോരേ?

സ്ത്രീസ്വത്വാന്വേഷണം മലയാളസാഹിത്യത്തിൽ