അശാന്തം


ജവഹർ കെ.എഞ്ചിനീയർ

വളർച്ചയുടെ പടവുകൾ കയറുംതോറും അനുഭവങ്ങളുടെ ധാരാളിത്തംകൊൺ​‍്‌ ചിന്തകളും, ചെയ്തികളും കൂടുതൽ യാന്ത്രികമാവുകയായിരുന്നു. ജോലിത്തിരക്കിന്റെ പിരിമുറുക്കം മുഖത്തെ ഭീകരമാക്കിയിട്ടു​‍െൺന്ന്‌ ഓരോ തവണയും കണ്ണാടി ഓർമിപ്പിച്ചു. താഴത്തെ നില പണിതുകൊൺ​‍ിരിക്കുമ്പോൾ തൊഴിലാളികളുടെ ചുമലിൽ കൈവച്ച്‌ അവരിൽ ഒരാളെപ്പോലെ നിന്ന്‌ അവരെ ചൂഷണം ചെയ്യുമ്പോൾ ആ മുഖങ്ങളിൽ കൺത്‌ സന്തോഷം മാത്രം.....ഇന്ന്‌ ഈ ഉയരങ്ങളിൽ നിന്ന്‌ നോക്കുമ്പോൾ താഴെ, അവരെല്ലാം എറുമ്പുകളെപ്പോലെ....
അവരുടെ മുഖത്തെന്ത്‌ ഭാവമായിരിക്കാം.....?തിരിച്ചറി
യാനാവാത്തവിധം തകർന്ന്പോയ അയാളുടെ ശരീരം കോൺക്രീറ്റ്‌ തറയിൽ കൺപ്പോൾ അവരെല്ലം ഓടിക്കൂടി.... അയാളുടെ മുഖത്ത്‌ ശാന്തത്ത ഉൺ​‍ായിരുന്നോ? കൂടിനിന്നവരിലും.....?

Popular posts from this blog

തെങ്ങിൻ തൈ നടാൻ കാലമായി; 50 വർഷത്തെ മുന്നിൽ കണ്ട്‌...

സ്ത്രീസ്വത്വാന്വേഷണം മലയാളസാഹിത്യത്തിൽ

ജൈവവളം മാത്രം പോരേ?