മുവ്വരക്കണ്ണൻ

ശ്രീകൃഷ്ണദാസ്മാത്തൂ

മരം കയറ്റത്തിന്റെ പാഠഭേദങ്ങ
മെരുങ്ങുന്നില്ല.
മരങ്ങപിടിമുറ്റാ തുടയിനിന്ന്
ചെന്നെത്താനാവാത്ത ദൂരങ്ങളി
ശാഖോപശാഖികളാകുന്നു.
അതിനപ്പുറം തെറിച്ച ഇലകളും,
അഗ്രത്തിപൂത്ത ചിരികളും,
ചിരികമുത്തുന്ന നീലയുമാകുന്നു.
അവയെല്ലാമിറങ്ങിക്കയറിവന്ന
മുവ്വരക്കണ്ണൻ- അണ്ണാറക്കണ്ണ
മേൽമീശവകഞ്ഞ്‌ ചിരിക്കുന്നു.

ചിരിയുടെ പാഠഭേദത്തി
ഒരു തലോടലിന്റെ ബലം..

അവപണിഞ്ഞ പാലം വഴി
പൊട്ടിച്ചിരി വലിച്ചെറിഞ്ഞൊരു കുതിപ്പ്‌-
ഛ്ലിം...

ഒന്നിനും തുനിയാത്തതിനാലാവും
എന്റെ പുറത്തേക്കു തിരിച്ചുപിടിച്ച
വെറും കണ്ണാടിയി
ഒരു വരപോലും തെളിഞ്ഞിട്ടില്ല.

പാലം പണിയുടെ തിരക്ക്
കടലോരത്ത്
ഇനിയും നിലച്ചിട്ടില്ലല്ലോ..

മണതിട്ടയാണെങ്കി
കിടന്നുരുളാപാകത്തിനു
ചെരിഞ്ഞു കിടക്കുന്നു.

Popular posts from this blog

തെങ്ങിൻ തൈ നടാൻ കാലമായി; 50 വർഷത്തെ മുന്നിൽ കണ്ട്‌...

ജൈവവളം മാത്രം പോരേ?

സ്ത്രീസ്വത്വാന്വേഷണം മലയാളസാഹിത്യത്തിൽ