ഒറ്റ



ജയദേവ് നായനാർ 


രാത്രിയാകാൻ വേണ്ടി
കാത്തിരിക്കുകയാണെന്ന് തോന്നും
ഇരുട്ടിന്റെ മതിൽ ചാടി
പുറത്തു കടക്കാൻ.
എന്നിട്ട് വന്ന് ഓരോ
ഉറക്കങ്ങളുടെ പുറത്തുകൂടെ
ചവിട്ടിനടന്നുനടന്ന്
പൂച്ചക്കാൽപ്പാദങ്ങളുടെ
ഓര്മ പോലും ബാക്കി
വച്ചേക്കില്ല പിറ്റെന്നത്തേക്ക്
എത്ര പേര് എത്ര കഷ്ടപ്പെട്ട്
പിടിച്ചു കിടത്തിയതാ
എന്നു പോലും ഓർക്കില്ല.
മരിച്ചിട്ടും തീർന്നില്ലിതേവരെ
ഒടുക്കത്തെ മരണവെപ്രാളം.

Popular posts from this blog

തെങ്ങിൻ തൈ നടാൻ കാലമായി; 50 വർഷത്തെ മുന്നിൽ കണ്ട്‌...

ജൈവവളം മാത്രം പോരേ?

കാർട്ടൂൺ കവിതകൾ