മനോജ് എസ്
ഓം ശ്രീനാരായണ പരമഗുരവേ നമഃ
ശിവഗിരി തന്നിൽ വണങ്ങി നിന്നപ്പോൾ
അറിവിന്റെ സൂര്യൻ ഉദിച്ചു മുന്നിൽ
വിസ്മയ ചിത്തനായ് നിന്നുപോയ് ഞാനും
വിജ്ഞാന സാഗരം ചിരിച്ചു നിന്നു
എന്തൊരു കാന്തിയാണെൻ ഗുരുദേവനു
ചെന്താമരാക്ഷനും നമിച്ചുപോകും
അറിവിൻ കടൽ പള്ളികൊള്ളും
എൻ ഗുരുദേവന്റെ ശീർഷകാന്തി
വിസ്തൃതമായൊരു നെറ്റിത്തടംതന്നിൽ
ഉജ്ജ്വല ശോഭയായ് ശങ്കരനും
സുന്ദരമായൊരായോഗനയനങ്ങൾ
ജ്ഞാനവൈരാഗ്യ സമുദ്രങ്ങളും
ദുഃഖിതമോചന ദിവ്യമന്ത്രം
ആദ്യം ശ്രവൊച്ചോരു കർണ്ണങ്ങളും
അരുണകിരണങ്ങൾ കാന്തിയേന്തും
കർണാമയന്റെ കവിൾത്തടങ്ങൾ
അഷ്ടസുഗന്ധങ്ങൾ വാസിനിച്ചീട്ന്ന
ഉത്തമമായൊരു നാസികയും
ചെന്താമരപ്പൂക്കൾ പൊൻ കാന്തിചിന്തുന്ന
മന്ദസ്മിതം തൂകും അധരംകണ്ടാൽ
മന്ദസ്മിതത്തിന്റെ തമ്പുരാനായ് വാഴും
മാധവനേയും ഞാൻ ഓർത്തുപോയി
മന്ത്രം വസിക്കുന്ന കണ്ഠനാളത്തിലായ്
വാണിദേവി വരവർണ്നിനി
വിശ്വചൈതന്യത്തെ ആവാഹിച്ചീടുന്ന
കൃഷ്ണതുളസീദളപൊങ്കരങ്ങൾ
നിർമ്മലമായൊരാഹൃത്തടം തന്നിലോ
വിശ്വവിജ്ഞാനത്തിൻ നിലവിളക്ക്
ചന്ദനഗന്ധമാം എൻ ഗുരുദേവന്റെ
ചെഞ്ചേവടികളെ പേറിടുമ്പോൾ
ജനനി ജഗത് മയി സൗഭാഗ്യവതി
