നഷ്ട സ്വപ്നം

കയ്യുമ്മു

ഇന്നെന്റെ മുറ്റത്ത്‌
ഓണപ്പാട്ടുകളില്ല!
ഇന്നെന്റെ ചുറ്റിലും
തുടിപ്പാട്ടുമില്ല!
ഇന്നെന്റെ ചിന്തയിൽ
ആമോദം കൊള്ളുവാൻ
പട്ടിന്റെ പൊന്നിളം
തരുണിമണികളില്ല!
ഇന്നെന്റെയുള്ളിൽ
അലയടിച്ചുയരുന്ന
നഷ്ട സ്വപ്നത്തിന്റെ
ചിരിയോർമ്മ മാത്രം

വീണ്ടുമൊരു മജ്നുവും പെണ്ണും

കയ്യുമ്മു

ഉപേക്ഷിയ്ക്കപ്പെട്ട കടലാസുകൾപോലെ
വൃക്ഷികകാറ്റിൽ പറന്നകലുന്ന
അനാഥവഴിയിൽ കിടന്നു
നിന്റെ മോഹങ്ങളും
ചവറ്റുകുട്ടയിൽ വീണു
വിലപിച്ച
ആരും കാണാത്ത മുത്ത്പോലെ
എന്റെ പ്രണയവും
ദിക്കറിയാതെ നൊമ്പരപ്പെടുന്നു

ഉടഞ്ഞുടഞ്ഞുപോയ
ചില്ലുകൾ കോരിയെടുക്കുമ്പോഴും
അക്ഷരത്താളിൽ
മുളച്ചുപൊന്തിയത്‌
ദിക്കറിയാതെ വീശിയ
കാറ്റിനാൽ നൊമ്പരപ്പെട്ട്‌
എങ്ങോട്ടോ പോയ്‌ മറഞ്ഞു!

ഉടഞ്ഞ ചില്ലുകൾ പോലെ
കറുത്ത അക്ഷരങ്ങളിൽ
മുഴുവനും
ഇപ്പോൾ
ചോരപൊടിഞ്ഞ്‌
പൊടിഞ്ഞ്‌
അനസ്തേഷ്യയെന്ന പോലെ...

ഒരു വട്ടം കൂടിയെൻ

കയ്യുമ്മു

ഈ കാലം തെറ്റിയ ഇടങ്ങളിലേക്ക്‌
ദിശയന്വേഷിച്ചുപോയ
എന്റെ ഒരു പഴയ പ്രണയ കവിത
എന്നെ,
കണ്ണീരോടെ,
സ്നേഹവായ്പോടെ
മാടിവിളിക്കുന്നു.
കലഹിച്ച്‌ കലഹിച്ച്‌
മുന്നേറുമ്പോൾ
കവിതയിലെ
വർത്തമാനങ്ങളും
ചോദ്യങ്ങളും
തലതിരിച്ച്‌ വിളിക്കുന്നു!
ഇതുവരെ കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത
ചില രേഖകൾ
ജീവിതരേഖയായ്‌ മാറുമ്പോൾ
പ്രണയം ചില്ലുടഞ്ഞ പൊത്തിൽ
പൊടിപൊടിയായ്‌
ഉതിർന്നു വീഴുന്നു!
ചില കവിതകൾ എന്നെ
സ്നേഹിച്ചു സ്നേഹിച്ച്‌
കൊല്ലുന്നു!

പാതിവഴിയിലെ പാതിരാക്കിളി

കയ്യുമ്മു

ഞാനാര്‌?
ഏതോ രാപ്പാടിക്കൂട്ടങ്ങൾ-
ക്കിടയിലൂടെ
എന്നോ പറന്നുപോയ
ചിറകില്ലാ പക്ഷിയോ...?
ഞാനാര്‌?
വെടിയരിഞ്ഞ,
തുണ്ടുതുണ്ടായ
ചിത്രശലഭത്തിന്റെ
നിശാതാളമോ...?
ഞാനാര്‌?
ഏതോ, കാറ്റിലലയുന്ന
പാഴ്മരച്ചില്ലയിലെ,
മേയാൻ മറന്ന,
ഗാഢനിദ്രയെ പുൽകിയ
രാക്കിളിയോ...?
ക്ലേശങ്ങളിൽകൂടി
വട്ടംകറങ്ങുമ്പോഴും
എന്തോ പഴകിയ
പ്രണയത്തിൻ ശീലുകൾ
തൊട്ടുണർത്താനായ്‌
വന്നവളൊ...?
ഞാനാര്‌?
ആരോരുമില്ലാത്തൊര-
നാഥയായ്പിറന്നവളൊ...?
കണ്ണീരുപോലുമറിയാതെ
വീണൊരീശലഭമെ
പാതിവഴിയിലെരിഞ്ഞു തീർന്ന
നിന്റെ മുന്നിൽ
ഞാനാര്‌?