ആകാശപ്രവാസത്തിന് പോയവർ തിരിച്ച് വരുമ്പോൾ

 ഗീത മുന്നൂർക്കോട്

ഒരു ശ്വാസം മുറുകിത്തീരുമ്പോൾ                                                             

ആകാശത്തേക്ക്                                                                                                         

ഒരാത്മാവിനെ പ്രവാസിയാക്കുന്നുണ്ടെന്നും                                                                 

അവർ നിശ്ചിത സമയങ്ങളിൽ                                                                    ഭൂമിയിറങ്ങാറുണ്ടെന്നും….                                                     

എന്തിനായിരിക്കും…ആവോ…?

                                                                                                                             

 പയറ്റു പഠിച്ച്                                                                                                                

തറവാടിനെ പയറ്റിയൂട്ടിയിരുന്ന                                                                                 

വല്ല്യമ്മാവന്റെ ശാസനോച്ഛ്വാസങ്ങൾ                                                   

തെക്കേത്തൊടിയിൽ നിന്നും                                                                                     

പുലരിയുണരും മുമ്പെ തണുത്ത് വീശുന്നത്                                                        

പകലുറക്കങ്ങളെ                                                                      

നിഷ്ക്കർഷിക്കാനാണത്രേ….!

                                                                                                            

അഷ്ടദിക്കുകകളെ കാഴ്ച്ചയിലൊതുക്കിയിരുന്ന                                                         

മുത്തച്ഛന്റെയുലാത്തൽ                                                                                                           

മുട്ടൻ ഊന്നൽവടികളായി                                                                                  

സായന്തന മുറ്റങ്ങളിലേക്ക്                                                                                

കാതോരങ്ങൾ ചൊറിഞ്ഞ് നടക്കുന്നത്                                                                                        വായ് പൊത്തിയുള്ള  പെണ്ണനക്കങ്ങളെയും                                                                                        പെൺകൊടിച്ചിരികളുടെ                                                                                                              പാദസ്വനമില്ലാത്ത നടത്തകളെയും                                                                                                        ശാസിച്ചുറപ്പു വരുത്താനത്രേ….!

                                                                                                                               ഈയ്യിടെയായി                                                                                                              വൃദ്ധാലയമുറ്റങ്ങളിൽ നിന്നും                                                                                                               ഒളിച്ചോടി ഇടയ്ക്കിടെ വരാറുണ്ട്                                                                                                അച്ഛനമ്മമാരുടെ നെടുവീർപ്പുകൾ                                                                                                   പുത്തൻ പ്രവാസവഴികളിൽ                                                                                                                കളഞ്ഞു പോയ കിനാവുകൾ തേടി                                                                                              ഗതികിട്ടാതലയാൻ മാത്രം….                                                                                                                     

അച്ഛനെന്ന ഭൂഖണ്ഡം

 ഗീത മുന്നൂർക്കോട്

ധാരാളം പുഴകൾ

അസാധാരണ വഴികൾ ചുറ്റി

അലസമായി

ഒഴുകി നടന്ന

ഒരു വലിയ ഭൂസ്ഥലിയായിരുന്നു അച്ഛൻ…

പച്ചപ്പു വിരുന്നു വിളിക്കുന്ന

ഒരു വിനോദകേന്ദ്രമാകാറുണ്ടായിരുന്നീയിടം

കുളിരിന്റെ മണം പിടിച്ച്

സൌഹൃദത്തെന്നലുകൾ

പലപ്പോഴും വഴി മാറി

അച്ഛനിലേക്ക്

വീശിയടിക്കുന്നത്

ഹൃദ്യമായിരുന്നു…

നിറഞ്ഞു പൂത്തിരുന്ന

ചിരിപ്പൂക്കളിറുക്കാൻ

ഞങ്ങൾ പോരാഞ്ഞ്

വഴിപോക്കർ പോലും

ഒരു ചിരിയെങ്കിലും നുണയാൻ

അച്ഛനിലേക്ക്

കയറിയിറങ്ങുന്നത്

ഒരു കാഴ്ച്ച തന്നെയായിരുന്നു…

ചന്തം ചേർത്ത്

വളഞ്ഞും പുളഞ്ഞും

തിരിഞ്ഞും കുണുങ്ങിയും

ഓടിയൊഴുകിയിരുന്ന

 അച്ഛന്റെ വികാരപ്പുഴകളെ

ഞങ്ങൾ

വെവ്വേറെ പേരിട്ട്

തരം തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു..

സ്നേഹ…ദയ…ക്ഷമ… നീതി…തൃപ്തി….

വിസ്മയ… പൂർണ്ണ…. … ശക്തി…

അങ്ങനെ എത്രയെത്ര നദികൾ….

എന്നായിരുന്നു…അത്….?

ഒരു ഉരുൾപ്പൊട്ടലിന്റെ

ക്ഷണികക്ഷോഭത്തിൽ

എല്ലാ നീർവഴികളും

സന്ധിച്ചൊന്നായി

“രുദ്ര”യായതും

                          ചെറുക്കാനാകാത്ത                                                                      

പർവ്വതക്കല്ലായി  

ആ   പിതൃഹൃദയം

പരിണമിച്ചതും….

അപ്പോൾ

ഞങ്ങളൊന്നാകെ

പ്രളയക്കടലിൽ

ശ്വാസമടച്ചു മുങ്ങിയതും…..!

       ************

ന്റെ നാണിക്കവിത

ഗീത മുന്നൂർക്കോട്

ടീച്ചറമ്മേ…..ങ്ങള് എയുതണതൊക്കെ
കവിതോളാ…. ..?
എന്തായീക്കവിതാന്ന്വച്ചാ…
…ന്നെങ്കൂടൊന്ന് കേപ്പിച്ചൂടെ…

..ന്നാളൊരൂസം നിയ്യ് മുറ്റമടിക്കുമ്പൊ
എഴുതീല്ലേ ഒന്ന്
അതന്നെ കവിത.

കല്ലീ തുണിയടിക്കുമ്പൊ
തിരിച്ചും മറിച്ചും നോക്കി
നിയ്യ് പിറുപിറുക്കുമ്പൊ
ഞാ…അടുത്ത് വന്നാ അപ്പൊ വരും
ന്റെ കവിതേം…ന്റെ കൂടെ.

വട്ടപ്പാത്രത്തിന് ചകിരി ഉരസി
നീയങ്ങനെ താളത്തില്
വള കിലുക്കുമ്പൊ
ഞാനോർക്കണതും കവിതന്ന്യാ…

തേങ്ങക്കൊപ്പം നെന്റെ മനസ്സും കൂടെ
ഈ ടീച്ചറമ്മക്ക് വേണ്ടി
ചെരകി കൂട്ടാറില്ലേ നാണീ…..
അപ്പഴൊക്കെ ഞാനോരോ
നാണിക്കവിത…ണ്ടാക്ക്വായിരിക്കും…

നീയങ്ങനെ ചൊപ്പനം കണ്ട്
സാമ്പാറില് സ്വാദിളക്കുമ്പഴും വരും
..ന്റെ  നാവിലൂറീംകൊണ്ടൊരു കവിത.

അരകല്ലില് ചതച്ചരച്ച്
എരിപൊരി നെന്റെ കൈകള്
ഉഷാറാകുമ്പൊ
ന്റെ കണ്ണിലാ നാണീ
കവിത ചൊമക്ക്വാ….

..ന്നാലും ..ന്റെ നാണിക്കുട്ടീ
എന്തോരു ചേലാ നാണിക്കവിതക്ക്
…നെന്നെപ്പോലെന്നെ !

As I fell in love!

Geetha munnurcode

In the simple facet of an

Unforeseen splash of a second

I fell in love!

I’ve been scarcely wise

And for sure, the least cautioned

So startling was that stimulus!

Strikingly awful!

In the passion I raced down

As the vulnerable spirits aroused

Swiftly drifting up

The emotional ladders swung

Zeroing into a lightness

With inspired compassion

Hitting the unconscious strategies

Torn and thrown a piece!

None ever detailed how and why

It has been a fall for sure

From atop a graceful throne

Leapt upside down

Gliding slowly first

Diving into, deep…

Deep and further

Into an emptiness

But of blissful joy …

As I fell in love

Felt joyfully hurt..

Leaving the scars

Of the residual pains

Yet, it’s indeed a fall!

This pain, but in love tranquilized

As if a passion- portrait on the heart

Casts that the nature abides by

The survival fits

From the wounds damped

The love and warmth of life

Are re-born!

മൃത്യുഞ്ജയി

ഗീത മുന്നൂർക്കോട്


അമ്മമ്മയുടെ അമ്മമ്മയുടെ അമ്മ
കുഞ്ചിയെ അഗാധമായി പ്രണയിച്ച
തമ്പുരാൻ ഓർത്തോ ആവോ
പ്രണയത്തിനു തീറെഴുതിയ
നാലാപ്പാട്ടകത്തളത്തിൽ
സമുദായ വിലക്കുകളുടെ നാലുകെട്ടിൽ
ഒച്ച വച്ചു പ്രണയം പാടാൻ
ചെളിയെ ഭേദിക്കും കമലം പോലെ
ഒരുവൾ തന്റേടിയായി നിവരുമെന്ന്…

അന്യനാടുകളിലെ മറുമൊഴികൾ
കൌമാര ശലഭങ്ങളായിരുന്നു, അവൾക്കു ചുറ്റിലും

പ്രണയം തേടുന്ന സ്വപ്നക്കിളിയായി
അവൾ പറന്നു, കവിതകളിൽ…!
കുസൃതിപ്പൂക്കൾ വിടർന്ന കണ്ണുകൾ കൊണ്ട്
കൈരളിയോടവൾ രഹസ്യകഥകൾ പറഞ്ഞു….!

പതിനഞ്ചിൽ സദാചാരം ഗർജ്ജിച്ചു,

-      സമുദായത്തിന് പിഴയൊടുക്കുക    –

ദാമ്പത്യം ചങ്ങല മുറുക്കിയതറിഞ്ഞ്
വലുതായേതോ കുറ്റമേറ്റ്
സ്വയം വിധിച്ച ആഹൂതികൾ
നടപ്പിലാകാതെ …
വിധിയും, ക്ഷയോന്മുഖമായ സ്വരൂപവും,
രോഗവും വ്യസനവുമെല്ലാം
വിരൂപമെന്നറിഞ്ഞ്
അർദ്ധാർത്ഥ പ്രജ്ഞയിൽ
അവളെതി നേർക്കഥ, “എന്റെ കഥ”

കവിതകളെ വെളിച്ചം കാട്ടാൻ
ലിംഗം മാറ്റി സ്വയം പേരു കുറിച്ചവൾ -
പുനർജ്ജന്മത്തിന്റെ തന്റേടം
കല്ലേറുകളെ തടുത്തു
ബന്ധനങ്ങളെയറുത്ത്
വാങ്ശരങ്ങളുമായി
ഒറ്റയാൻ കാടിറങ്ങി.
തിരിച്ചെടുക്കാത്ത സ്നേഹദാനം -
സ്വയം സങ്കല്പസ്നേഹവും രുചിച്ച്
കവിതയുടെ സ്വപനച്ചിറകുകളിൽ
പാറി നടന്നു, കാമനയോടെ  
കഥകളെ  വേട്ടു…
നൊബേൽ നഭസ്സിലും മുഖം കാട്ടി.
പിന്നെ -
ജാന്വോമ്മ കൊറെ കഥോളും പറഞ്ഞൂലോ…….

വെളുത്ത തലവരകൾക്കും
ഏകാന്തതയ്ക്കും
ബുർഖയിടുവിച്ച്
അപ്പോഴും രാധ സുന്ദരിയായി
കൃഷ്ണനുമൊത്ത് രഹസ്യമായി രമിച്ചതും
അല്ലാഹുവും ഗുരുവായൂരപ്പനും
മുഖാമുഖമിരുന്ന് സല്ലപിച്ചതും
നാവിൻ തുമ്പിൽ അല്ലാഹു വിറച്ച്
കാതിൽ ഹരിനാമകീർത്തനം കിതച്ച്
സ്നേഹത്തുള്ളി അന്ത്യശ്വാസത്തിന് കൂട്ടൂ വന്ന്
അമ്മുവിന്റെ മടിയിൽ വിടമൊഴിയായതും
നാലാപ്പാട്ടെ നായർപ്പെൺകൊടി
കബറിലടങ്ങിയതും…….

……ന്തേ ….നീം നമ്മുക്കൊന്നും പഠിക്കാറായീല്ല്യാ.…ല്ലേ……?

ഇനിയും നീർമാതളക്കൊമ്പിൽ
സ്നേഹം പൂക്കുമെങ്കിൽ…….
നീലാംബരി പ്രണയമുടുക്കുമെങ്കിൽ….
അഷ്ടദിക്കുകളിൽ നിന്നുമവൾ
പൂത്തിറങ്ങും മൃത്യുഞ്ജയിയായി.

The reflection

Geetha Munnurcode
                                     

I looked at your illuminated face

Expectantly

To be admired and accepted. But….

Unwinding my thirsted speculations

You chose to drive me in, to absorb me

And the classic shape lines of my features…..

All the fineries of my soul and spirit……

Then swallowed all of me.

In an irrevocable instinct, I realize

My senses are swirling round to bouts of fits……

In the reflection……..

Against the hawk like face,

The eagle beak nose

And the jutting chin

Smiling dourly the crinkled lips
The sour eyes admonishing…..

Alas! In a moment’s scintillation
I could bounce at you, I am fortunate
That even on the peak of mounting agony
I could stamp and stab you
Yes, I’ve recovered myself
From the festooned cage!

I Wish…

 Geetha Munnurcode 

You

Lend the life and lust

Of your eyes

To look at things

Penetrate, dig out

Assimilate and absorb

Then reflect into a stream

May as a brilliance it spread!

You

Open up, expose

The itching diaphragm

Of your ears to

The vibrant waves a-new

Let those resonate

Into the heart, may it leap!

You

Leave what attained

To storm the brains;

But, do protect the scalp

That shelters the huge inspirations

Shacking your head;

Like a gallant black hole

 May it suck what comes on the way;

Then denser,  may it sink…!

The invisible face of nature

Be it cast on the inner screen.

You

Revive the spirits

Let your head radiate

The luminescence into

Your tongue,

Flash those as

The words fused with

Tenderness and brilliance;

To the world to glow and rejoice!

May your hands and heels

Exhilarate, and then accelerate

With a love spilling heart

And tremendous goodwill

That would back you up.

May the imprints of your existence

Prove immortal .